Yamiejung,特殊衝動 ,不顧一切,只要你快樂,我願意

อันความรักมิยากตอนประสบ
แต่คิดคบพบฝั่งสิปัญหา
ดังสาวหนึ่งเธอเจอกับนัยน์ตา
จนกังขาในจิตเฝ้าแต่พ้อ
กับคนรักคนเดิมเคยรู้จัก
คนที่ภักดิ์ปักใจไม่เหลือหลอ
เคยเป็นเพื่อนเฝ้าเคียงเพียรพะนอ
คนเคลียคลอที่ใกล้ด้วยอาทร
เธอมั่นใจกับรักที่เขาปลูก
จึงพร้อมผูกเยื่อใยไร้สังหรณ์
เมื่อชายหนุ่มภักดีดังภมร
แววอาวรณ์จึงช่วยปิดระแวง





ชายคนรักแสนดีคอยเวียนใกล้
จนเติบใหญ่ไร้ข่าวเรื่องยื้อแย่ง
เขาเหมือนคนใจเดียวมิเปลี่ยนแปลง
เรื่องสาวแซงแทรกกลางมิเคยมี
ผ่านประถมวัยอ่อนจนเรียนจบ
เธอพานพบแต่ชื่นไร้ขื่นขี่
ชายคนรักคนซื่อเป็นคนดี
รู้หน้าที่เอาใจมิมีเลือน
ในเจ็ดปีกับทางที่พิสูจน์
เขาเร่งรุดแสดงตนมิคลาดเคลื่อน
เช้ามารับเย็นเฝ้ามิแชเชือน
เรื่องจะเบือนห่างเหเธอมิรู้







จนผู้ใหญ่ยินยอมให้จัดหมั้น
และเจ็ดวันให้หลังมีงานหรู
พ่อแม่ชายให้บ้านด้วยเอ็นดู
แต่พธูขัดใจเรื่องห้องนอน
ด้วยผ้าม่านสีสดเธอมิชอบ
จึงแอบลอบแวะบ้านเมื่อวันก่อน
แล้วจัดแจงนำไปเปลี่ยนอย่างรีบร้อน
ก่อนจะย้อนกลับบ้านเพื่อเตรียมตัว
ด้วยพรุ่งนี้ถึงวันที่เฝ้าใฝ่
สาวหน้าใสแค่คิดก็ยิ้มหัว
รถรับจ้างที่เรียกมาเร็วรัว
พาเจ้าตัวคิดได้ในทันที







“พี่คนขับรอเดี๋ยวจะได้ไหม
หนูลืมเสื้อทิ้งไว้ที่บ้านนี่
ห้านาทีก็พอช่วยรอที
พี่คนดีรอหน่อยเดี๋ยวหนูมา”
เธอลงรถวิ่งไปด้วยใจชื่น
คิดถึงเสื้อลื่นนิ่มที่เสาะหา
เป็นแบบหวามวาบหวิวในอุรา
หลังวิวาห์จะสวมเพื่อคนรัก
ที่ต้องย้อนหยิบเสื้อเพราะมีเหตุ
เป็นพิเศษของแถมชวนสมัคร
เมื่อจัดงานที่โรงแรมจะพร้อมพรัก
ให้ที่พักค้างแรมอีกหนึ่งคืน








เธอจึงคิดจัดไปให้ครบถ้วน
สิ่งที่ล้วนต้องใช้ในคืนชื่น
แม้เริ่มเหนื่อยเมื่อยล้ายังจำกลืน
จำทนฝืนเพื่อสุขหวานชวนชัก
ครั้นลิฟท์เปิดเธอเดินถึงหน้าห้อง
ให้ขุ่นข้องเคืองใจเผลอพร่ำหนัก
“เรานี่แย่ซุ่มซ่ามกระไรนัก
จากห้องพักลืมสิ้นเรื่องปิดไฟ”
ทว่าเสียงลอดมาพาใจวุ่น
คล้ายเคยคุ้นเหมือนเสียงคนที่ใฝ่
“ชายคนรักแวะมาอยู่กับใคร
ไยฟังคล้ายใสใสเสียงสตรี”








เธอเปิดห้องแผ่วเบาราวโจรย่อง
เดินแคล่วคล่องว่องไวใจรัวถี่
แว่วเสียงดังระริกคิกทวี
จากห้องนอนเหมือนมีคนข้างใน
ผลักประตูเปิดง่ายไม่ได้ล็อก
ใจแทบช็อกกับภาพที่ชัดใกล้
ชายคนรักนัวเนียกับสาวใด
ไยหัวใจเจ็บช้ำร่ำโศกา
เธอวิ่งหนีราวบ้าจวนเจียนคลั่ง
ตรงไปนั่งรถรับจ้างที่มองหา
ชายคนรักตามมาหวังไขว่คว้า
แต่ทว่ารถแล่นห่างเลยไกล







เธอเรียกรถแล่นไปใกล้ตึกร้าง
ท่ามน้ำตาไหลพรางตาช้ำไห้
เมียงมองทางสลัวข้างบันได
ก่อนก้าวไปชั้นสุดของตึกนี้
ตรงระเบียงเธอนิ่งคิดลาโลก
อาจเป็นโชคช่วยเธอผ่านวิถี
ทำให้เธอคิดเล่าทุกข์ทวี
ให้”ดีเจ”คนหนึ่งที่เธอชอบ
เสียงของเธอผ่านคลื่นวิทยุ
ดังทะลุใจคนต่างคิดปลอบ
ความห่วงใยผ่านลมมาล้อมรอบ
จิตยอบแยบของเธอเริ่มฟื้นคืน








เธอคิดถึงพ่อแม่ที่อยู่บ้าน
คิดถึงงานวิวาห์ที่ขมขื่น
ก่อนเปล่งเสียงร่ำไห้ทรุดทั้งยืน
แต่ยังฝืนตอบคำกับดีเจ
ฝ่ายดีเจสอนเธอให้ต่อสู้
ให้เรียนรู้รักตนอย่าหันเห
อย่าให้เจ็บแทรกจิตจนรวนเร
อย่าเตร็ดเตร่ควรรีบกลับบ้านไป
มิมีใครตายเพราะโรคอกหัก
แม้รักษาไม่ง่ายกับหมองไหม้
แต่ต้องมีหนทางให้เลือนไกล
แค่เข้มแข็งเข้าไว้จะพบทาง







ดีเจย้ำพร้อมสั่งอย่าชักช้า
อย่ามัวคว้ากอดเศร้าที่เข้าขวาง
อย่าอยู่เดียวเกี่ยวคิดจนวุ่นว้าง
ให้รีบย่างห่างตึกอย่างเร็วพลัน
จากเรื่องนี้ช่วยสอนให้รู้ว่า
เวลาช้าหรือนานใช่สมฝัน
อารมณ์คนเปลี่ยนแปลงสารพัน
สิ่งที่มั่นคือรักตัวเองไว้
เดินโดดเดี่ยวเดียวดายยังดีกว่า
อยู่กับคนหน้าซื่อใจลื่นไหล
เพราะไม่ใช่แค่ช้ำเจ็บหัวใจ
อาจติด “เอดส์”เข้าได้ในสักวัน...