บิดาข้าพเจ้า เคยกล่าว ให้ข้าพเจ้า รับรู้ในยามเป็นเด็กว่า คนดี จะไม่เล่นการเมือง
ข้าพเจ้า ได้แต่ฟัง และ คิด และไม่เข้าใจ นอกจากเชื่อ เพราะผู้ที่กล่าวคำนี้ คือ บิดา จึงมิต้องมีข้อระแวงสงสัย
บัดนี้ ข้าพเจ้า เริ่มมาย้อนคิด ถามตัวเอง ตลอดเวลา ถึงช่วงชีวิต ที่ลำบากลำบน ในทุกครั้งมักเกิดจาก
บ้านเมืองมีปัญหา ในปีที่ เกิดพฤษภาทมิฬ ในปี ที่ พลเอก ชวลิต ยงใจยุทธ เป็นนายก รัฐมนตรี งดการ ประชุมสัมนา ของส่วนราชการ ทั่วประเทศ และ จนปี ที่มีการปิดสนามบิน ใช่ แม้ข้าพเจ้า ไม่สนใจ การเมือง แต่การเมือง มันก็มาวุ่นวาย กับชีวิต ข้าพเจ้่า คนธรรมดา ตัวเล็กๆ ถูกบีบให้ต้องต่อสู้ ใช่มันต้องต่อสู้ ด้วยวิถี ทางการเมือง ต้องใช้ ความรู้ มาการประชาสัมพันธ์ เข้าช่วย ต้องสกัด ไม่ให้ คนที่ไม่เข้าท่า เข้าไปเป็นผู้มีอำนาจ ต้องส่ง เมล์ ให้คนส่วนใหญ่รับรู้
ต้องไม่ทำการตลาด เพื่อตัวเอง แต่ต้องทำการตลาด เพื่อความเป็นประชาธิปไตย ที่แท้จริง
เพียงแต่ว่า มันจะเป็นไปได้อย่างไร? ในเมื่อตอนนี้ ประชาชน ถูกจับเป็นตัวประกันทั้งประเทศ รายละ หกหมื่นบาทถ้วน
โอ้เวรกรรม ของข้าพเจ้า คิดได้ ก็สายเสียแล้ว
ป้าย
ใช้งานร่วมกัน
ท่านต้องเป็นสมาชิก จึงมีสิทธิ๋ในการ ให้คำแนะนำ
เข้าร่วมเน็ทเวิร์ค นี้